फेसबुकको खेतमा रोपिन्छ तस्बिर,
इन्स्टाग्रामको माटोमा उमारिन्छ स्टाटस,
टिकटकको हावाले सिन्चिन्छ नाच र अभिनय,
यही हो आजको भ्युजको खेती।
धान होइन, गहुँ होइन,
तर स्क्रिनमा उमारिन्छ आशा र अपेक्षा।

लाइकका गहुँ दाना टिप्दै,
कमेन्टका धान कण सँगाल्दै,
सब्स्क्राइबको मल हालिन्छ,
सेयरको पानीले सिन्चिन्छ।
हिजोको हलो-जुवा, बयलको पसिना,
आज बनेको छ क्यामेरा, फिल्टर र एडिटको पसिना।
हिजो बुबाले खेतमा घाम खेपेर घर धाने,
आज छोराछोरीले स्क्रिनको उज्यालो खेपेर
आफ्नो “फेम” धान्ने सपना देख्छन्।

तर, यो खेतीमा रोग पनि छ –
फेक अकाउन्टका किराहरू,
घृणाका झारपातहरू,
अफवाहका फङ्गसहरू।
कसैले रातारात भ्युज भित्र्याउँछ,
कसैले महिनौँ पसिना बगाउँछ,
तर खेतको नाफा सबैकहाँ बराबर पुग्दैन।

भ्युजको खेतीमा हाँसो पनि छ,
आफ्नै आमाबुबा देखेर रियाक्सन दिने नाटकमा।
आँसु पनि छ,
निराशा र ईर्ष्याको बादलमा।

तर पनि,
सबैले रोप्दै छन् सपना –
“म पनि एकदिन स्टार बन्छु” भन्ने बीउ।
यो खेती अस्थायी होला,
तर समाजलाई ऐना देखाउँछ –
कसरी मान्छे ध्यानमा भोकाएको छ,
कसरी हृदयले भन्दा
स्क्रिनले बढी मूल्य पाएको छ।

भ्युजको खेती,
शायद अर्को पुस्तामा फेरि रूपान्तरण हुनेछ।
तर अहिलेका लागि,
यो खेतीमा पसिना, आँसु र हाँसो मिसिएको छ,
र सपनाको माटोमा
अनगिन्ती आशाका बीउहरू पलाएका छन्।