| नारायण भट्टराई

पर्याकविताः प्याट्रिकको कलम रोकिएको छ

नारायण भट्टराई २०८० मंसिर १४ ०७:०१

एउटा नागबेली घोरेकोले प्याट्रिकलाई घन्टौँको असिन पसिन यात्रापछि त्यो पहाडको टुप्पोमा पुर्याउँथ्यो जहाँ हरियो जंगलको बीचमा नीलो पोखरीभित्र कलिलो सूर्यले...

पूरै पढ्नुहोस् →

लघुकथा – परिचयको परीक्षा

नारायण भट्टराई २०८० श्रावण ३० ०२:५०

उनले केही दिन अगाडि अनलाइन पत्रिकामा पठाएको कवितामा पाठकले दिएका प्रतिक्रिया पढ्न थाले । एक जनाले लेखेका थिए "तपाईँ गरिबहरूको...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः एक सडकछापको कथा

नारायण भट्टराई २०८० श्रावण २५ ०३:०१

ऊ एउटा सडक छाप हो सडक किनारमा एउटा कुच्चिएको हलुङ्गेको बटुको तेर्याएर दयाको सिक्का खसेको आवाज सुन्न आतुर कानहरू सडकतिर...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः माफ गर, आमा !

नारायण भट्टराई २०८० श्रावण ११ ०२:०१

स्वर्ग गएकी आमा सपनामा आइन् सुटुक्क एउटा उपदेश दिएर गइन् “माइला, झुटो कहिलै नबोल्नु!” मैले ठाडो जवाफ फर्काएँ “त्यो मेरो...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः माछाहरूको आत्माघाती विद्रोह

नारायण भट्टराई २०८० असार २८ १२:४१

एक दिन एउटा माछालाई पानी देखी दिक्क लागेछ “यतै पानी उतै पानी युगौं देखी खाली पानी पानी अनि फेरी पनि...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः मलाई कविता बन्न मन छ

नारायण भट्टराई २०८० असार २१ ०४:०१

कविताले मान्छेले नदेखेको उसको वर्तमान देखाइदिन्छ इतिहासले आँखा चिम्लिएको विगत बिउँताइदिन्छ कसैले सोच्न नसकेको भविष्यको वाणी गरिदिन्छ त्यसैले मलाई कविताका...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः छाल र किनारको प्रेम

नारायण भट्टराई २०८० जेष्ठ ११ ०२:०१

छाल बारम्बार आफ्नो बेजोड अँगालोले किनारलाई आफूतर्फ खिच्न खोज्छिन् यौवनको प्यासले उन्मत्त प्रेमालाप प्रतिक्षामा लम्पसार प्रेमीजस्तो किनार उनको छालमय...

पूरै पढ्नुहोस् →